Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

ΑΝΑΒΡΑΣΜΟΙ...

Ένα καζάνι η καρδιά που βράζει ολοένα
και ζεματά τη σκέψη μου κάθε που ξεχειλίζει.
ανάκατα μού ’χει η ζωή τα αγαθά δοσμένα
κι’ από την πίκρα η χαρά, διόλου δεν ξεχωρίζει.

Βράζουν οι πόθοι στην καρδιά σιγά-σιγά κι’ αχνίζουν
και εξατμίζονται οι χαρές φεύγουν και παν’ αλάργια.
τη μιά μου καίνε το μυαλό, την άλλη το δροσίζουν,
καρδιά μου, ως πότε θα χωράς τα πικραπομεινάρια!...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...