Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

Χωρίς Παραμύθια

Τα μάτια του δυό ήλιοι π’ αργοσβήνουν
μάταιη προσδοκία η ζεστασιά   
το κορμί του εμούλιασε απο τα δάκρυα
κι' η αλμύρα του τρώει την καρδιά.

Ο πόνος δαγκωμένη κραυγή
σφίγγει τις γροθιές στις αδικίες.
ως πότε μαύρο το δάκρυ του θα χύνεται
χωρίς να ξυπνά τις ερινύες;

Άδικα γυρεύω να μάθω την αλήθεια
μικρό μου κι' απόψε
κοιμήσου, χωρίς παραμύθια..!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...