Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

ΕΙΚΑΣΙΕΣ

Ζωή με πόνους ποιός την υπομένει
και πού κουράγιο βρίσκει να μιλά
ποιό ’κεί ο θάνατος τον περιμένει
κι αυτός τον πλάστη υμνολογά.

Δυό μάτια καρφωμένα στο κενό
το θάνατο δεν βλέπουν που σιμώνει
μα βλέπουν σ’ ένα κόσμο μακρινό
’κεί που μαζεύει ο Θεός ψυχές κι εξιλεώνει.

Ακούμπησε ο θάνατος το σώμα και μουδιά
μέσα στις φλέβες πάγωσε το αίμα δεν κυλάει
μάτια και στόμα κλείσανε σταμάτησε η καρδιά
η μιά ζωή τελείωσε και μι’ άλλη… αρχινάει.

Νά ’ναι κι αυτό παρηγοριά, ή γεγονός μεγάλο;
να φεύγουμε απ’ τον κόσμο μας και να τραβάμε γι’ άλλο;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...